Total Pageviews

Friday, 9 June 2017

பாட்டு பாடவா?

 


எனக்கு பாட்டு பாட சரியான விருப்பம், ஆனால் எனக்குப் பாட்டு பாட தெரியாது, பாடவும் வராது, பாடுவதற்கான குரல் வளமும் இல்லை, பாட்டு பாடுவதற்கான முறையான பயிற்சியும் எடுக்கவில்லை. ஆக மொத்தத்தில் எனக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் பாட்டு வராது. ஆனாலும் எனக்குப் பாட்டு பாட விருப்பம், ஆசை, அவா. ஒரு பாட்டையாவது, முழுமையாக, இசையோடு சேர்த்து, பாடி விட வேண்டும் என்பது, கனவு, இலட்சியம், குறிக்கோள். 

பாட்டு பாட வேண்டும் என்ற ஆசை எப்போது எனக்குள் வந்தது என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் சின்ன வயதிலிருந்தே பாட்டு பாடவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருந்தது என்பது மட்டும் நினைவு இருக்கிறது.

பரி யோவான் கல்லூரியின் பாலர் பிரிவில் இணைந்ததில் இருந்து தொடர்ந்து ஆறு வருடங்கள் கர்நாடக சங்கீதமும் Western musicம் கற்பித்தார்கள். கர்நாடக சங்கீதம், இப்போது பூர்ணம்பிள்ளை block இருக்கும் இடத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தின் கீழிருந்த Ringல் இருந்து தான் படித்தோம், ச்சா ச்சா, பழகினோம். அருகிலிருந்த சேமக்காலைக்குள்ளும் கிளை பரப்பியிருந்த அந்தப் பென்னாம் பெரிய மரத்திற்கு மற்றப்பக்கம், முள்ளுக்கம்பி வேலியடைத்த cycle parkம் இருந்தது.

முதல் மூன்று வருடம் எங்களுக்கு வேட்டி கட்டிய P. அருமைநாயகம் மாஸ்டரும் (chemistry படிப்பித்த N.R அருமைநாயகம் அல்ல), பின்னர் சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டரும் சங்கீதம் சொல்லித் தந்தார்கள்.  அருமைநாயகம் மாஸ்டர் தொடர்ந்து மூன்றாண்டுகளாக "வானம் கறுக்க வேணும் .. வயல் காடெல்லாம் பெய்ய வேண்டும்" என்ற பாட்டையும் "நமோ நமோ தாயே" பாட்டையும்  திரும்ப திரும்ப படிப்பித்தார், இல்லை இல்லை பழக்கினார்.


சங்கீத வகுப்புகளிற்கு சங்கீத வாத்திமார்  கொண்டு வரும் சுருதிப் பெட்டியை இயக்க எங்களிற்குள் போட்டியே நடக்கும். ஆனால் சுருதிப் பெட்டியை மட்டுமல்ல, சங்கீத வகுப்பையே இயக்குவது நண்பன் யாதவனாய் தானிருக்கும். யாதவன் யோகானந்தம் எனும் பிறவி இசைக்கலைஞனோடு, ஒரே வகுப்பில் ஒரே வாங்கில் இருந்து படித்தும் அவனோடு கூடித்திரிந்தும், அவனில் இருந்த சங்கீதத்தில் ஒரு சதவீதம் கூட எனக்குள் வராமல் போனது, துரதிருஷ்டம், துர்பாக்கியம், துன்பம்.

சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டர் "பாட்டுக்கொரு தலைவன் பாரதியடா, அவன் பாட்டைப் பண்ணோடொருவன் பாடினானடா" என்ற பாட்டை அலுக்காமல் சலிக்காமல் அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் சொல்லித்தர, அதே போல் சேர்ந்து பாடியும், வீட்ட போய் பயிற்சி செய்தும், சங்கீதம் என்னுள் இறங்க ஏனோ மறுத்தது. இன்றைக்கும் அந்தப் பாட்டு மண்டைக்குள் ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கிறது, அதுவும் ராக தாளத்தோடு. ஆறு வருடங்களாக பள்ளிக்கூடத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் படித்ததில் பழகினது, முத்தான மூன்று பாட்டுக்கள் மாத்திரமே. 

தமிழ்ப் பாட்டுத் தான் ஏற மறுத்தது என்றால் ஆங்கிலப் பாட்டும் பக்கிளடித்தது. நவரட்ணம் மிஸ், பியானோ அடித்துக் கொண்டே, "sing children" சொல்ல கண்ணும் கருத்துமாய் பாடப் பழகிப் பார்த்தேன். பரி யோவானின் ஆரம்பப் பாடசாலை வாயிலில் இருந்த பழைய கட்டிடத்தின் இடப்பக்க மூலையில் தான், music room இருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் துரைச்சாமி மாஸ்டரின் officeம் ladies staff roomம் இருந்தது. வலது பக்கத்தில் எங்களது முதலாவது பரி யோவான் வகுப்பறை, LKG, இருந்தது. இப்போது அந்தக் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டு விட்டது.

 


நகுலேஸ்வரன் மாஸ்டரின் ட்யூஷனில் வாணி விழாவில், வில்லுப்பாட்டில் பங்கேற்றிய சந்தர்ப்பம் தான், மேடையில் மைக்கில் பாட்டுப் பாட மிக மிக அருகில் வந்த ஒரே சந்தர்ப்பம். சபேசன் நடுவிலிருக்க, வலப்புறம் ஜெயரூபனும் இடப்புறம் அடியேனும், பின் வரிசையில் விபீஷ்ணாவும் "பற்றிக்ஸ்" சதாவும் சேர, வில்லுப்பாட்டு கோஷ்டி வாணி விழாவைக் கலக்கியது. வில்லுப்பாட்டின் ஒரு கட்டத்தில் நான் பாட்டொன்று பாடத் தொடங்க, சங்கீதம் நன்கறிந்த சபேசன் இடைமறித்து "டேய் பாட்டை கொலை செய்யாதேயடா" என்று சொல்லி தானே அந்தப் பாட்டை பாடுவதாக காட்சி அமைந்திருக்கும். 

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் சிவபுராணமும், கொழும்பமர் இந்துக்கல்லூரியும், பாடிய அனுபவமும் அலாதியானது. "ஞான முடியின் நலந்தரு வள்ளுவர்" பாடும் போது வள்ளுவர் இல்ல பெடியளோடு சேர்ந்து அந்த வரியை மட்டும் சத்தமாக பாடுவேன். கம்பர், இளங்கோ, பாரதி இல்லங்கள் பாட்டில் வரும் போது அவங்களும் சத்தமாக பாடி, அந்தக் காலைப் பொழுதை இனிமையாக்குவார்கள்.

படிக்கிற காலங்களில், அதுவும் உயர்தர பரீட்சைக் காலங்களிலும் பின்னர் CIMA exam நாட்களிலும், தானாகவே வாற  சோதனைக்கால டென்ஷனை அடக்க சத்தமாக பாடத் தொடங்குவேன். "பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலா, குளிர் புன்னகையில் என்னை தொட்ட நிலா" பாட, அம்மம்மா "once more" கேட்பா. வாழ்வில் எனது பாட்டை ரசித்த முதலும் கடைசியுமான ரசிகை, என்னுடைய அம்மம்மா தான்.


காதலிக்கும் காலங்களில் பாட்டு கண்டபாட்டுக்கு வரும். காலை எழுந்ததும் "என்னவளே அடி என்னவளே, எந்தன் இதயத்தை தொலைத்து விட்டேன்" பாட்டும்,  பின்பு கனிவு கொடுக்கும்  "அதோ மேக ஊர்வலம், அதோ மின்னல் தோரணம்" பாடலும், மாலை முழுவதும் "இஞ்சி இடுப்பழகி.. மஞ்சற் சிவப்பழகி" பாடியும்  வழக்கப்படுத்திக் கொண்ட அழகிய காலங்களை இன்று நினைத்தாலும், மனது இறக்கைக் கட்டிப் பறக்கும். "காதலித்துப் பார், பாட்டு தானா வரும்" என்று வைரமுத்து எழுதியதாக ரமோ இந்தியாவிலிருந்து வந்து நின்ற நேரம் சொன்தாக ஞாபகம். ஆனால் எனக்கு காதல் தான் வந்தது, பாட்டு வரவேயில்லை.


காதலித்து கலியாணம் கட்டிய காதல் மனைவியைப் பார்த்து, காதல் பொங்கிப் பிரவாகம் எடுக்க "சுந்தரி நீயும் சுந்தரன் ஞானும்" பாடத் தொடங்க "தயவுசெய்து அறுக்காதேயும் ப்ளீஸ்" என்று அவ சிணுங்க, ஓடோடி வந்த பாட்டு,  பயந்து கொண்டே வாசற்படியில் பதுங்கும். மனிசியோடு சண்டை போட்டு கடுப்பான நாட்களில், நிலைமையை சமாளிக்க உதவும் பாட்டு "செத்தமிழ் தேன் மொழியாள், நிலாவென சிரிக்கும் மலர்க்கொடியாள்" தான். பாட்டைக் கேட்டு, நிலா கள்ளமாகச் சிரிக்கும், நிலைமை வழமைக்குத் திரும்பும்.


IASல் CIMA படிக்கிற காலங்களில் பேருவளைக்கும் அகுங்கள்ளைக்கும் trip போய் வரும்போதும் பஸ்ஸில் பாட சில வேளைகளில் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். முழுதாக பாட்டு பாட வாய்க்காது, முதலிரு வரிகளைப் பாட, பிறகென்ன ஒரு பக்கத்தால துவாரகனும் மற்றப் பக்கத்தால ஷியாமள்ராஜும் காட்டுக் கத்தல் கத்த, கும்பலோடு கோவிந்தா தான். 


போன முறை எங்கட SJC92 batch கோலாலம்பூருக்கு போன போது, ஒரு பாட்டை முழுதாக பாடி அரங்கேற்ற வேண்டும் என்ற வெறியில், ஒரு பாட்டை மூன்று நாலு மாதமாக தினமும் பாடி பயிற்சி எடுத்தேன். பாட்டுக்கு மேளமடிக்க கணாவிற்கும் தாளம் எல்லாம் சொல்லி தயார் நிலையில் வைத்திருந்தேன். கோலாலம்பூரில் டாக்குத்தர் கோபி, பாட்டுக் கோஷ்டியை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததால், என்னால் பாட முடியாமலே போய்விட்டது. கடைசி நாளிரவு நடந்த "SJC92 Super singer" போட்டியிலும் கஷ்டப்பட்டு பாடி மக்களின் மனதை வென்றும், நடுவர்களான ரவிச்சந்திரனும் நவத்தாரும் நிரூபனிற்கு விருதை வழங்கி அநியாயம் இழைத்தார்கள்.

 


மெல்பேர்ணில் close friendsன் வீட்டில் நடக்கும் Partyகளில் முதல் பாட்டை என்னை பாடச் சொல்லி அன்பாக வற்புறுத்துவார்கள். "மச்சான் நீ பாடுடா, ப்ளீஸ்டா" என்று சொல்ல வைக்க சிலரை நானே set பண்ணி கொண்டு வருவதாக பரவலாக உலாவும் சந்தேகத்திற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஒன்றில் நண்பர்கள் என்னில் இரக்கப்பட்டு பாட சந்தர்ப்பம் தருகிறார்கள், இல்லை "இவன் பாடி முடிச்சிட்டா இனி தொல்லை இருக்காது", அதற்குப் பிறகு ராஜனும் சிவாவும் சதீசனும் பாடுறதை நிம்மதியாக கேட்கலாம் என்ற நல்லெண்ணமாகவும் இருக்கலாம். 

அன்று இன உணர்வை விதைத்து, இன்றும்
வேட்கையோடு பயணிக்க வைக்க உற்சாகமளிப்பது இயக்கப் பாட்டுக்கள் தான். மாவீரர் நாளில் "தாயகக் கனவுடன் சாவினைத் தழுவிய சந்தனப் பேழைகளே" பாட்டு ஒலிக்கும் போது, சேர்ந்து பாட, கண்ணில் கண்ணீர் முட்டும். அடிக்கடி பாடும் இன்னொரு பாட்டு "அழகான அந்தப் பனைமரம், அடிக்கடி நினைவில் வரும்". 

சில வருடங்களிற்கு முன்னர், வேலைத்தளத்தில் பயங்கரப் பிரச்சினை. ஒரு Lady Boss, மஹா அலுப்பி, போட்டு வாட்டி வதைத்தாள். பன்னிரெண்டு பதினான்கு மணித்தியாலங்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து வேலை செய்து விட்டு வீட்ட வர, நடுச்சாமம் நெருங்கியிருக்கும். அந்த நாட்களை வலியோடு கடக்க வலிமை தந்ததும் ஒரு பாட்டு தான். 

When the sun shines on the mountains
And the night is on the run
It's a new day, it's a new way
And I fly up to the sun
என்று தொடங்கும் George Bakerன் பாடலை காலையில் காரில் வேலைக்குப் போகும் போது பாடிக் கொண்டே போவேன். 

Once I had my share of losing
Once they locked me on a chain
Yes, they tried to break my power
Oh, I still can feel the pain
என்ற வரிகளில் வேலைப்பளுவின் வலிகள் நினைவில் நிழலாட வைத்துவிட்டு, அடுத்து வரும் வரிகளில், வலியைத் தாங்கும் வல்லமையை அந்தப்  பாட்டு வரிகள் தரும்.

Una paloma blanca
I'm just a bird in the sky
Una paloma blanca
Over the mountain I fly
No one can take my freedom away

"Una paloma blanca" என்ற ஸ்பானிய மொழி வரிகளுக்கு "ஒரு வெள்ளைப் புறா" என்று அர்த்தமாம். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த ஒரு தென் அமெரிக்க விவசாயி, ஒரு மரத்திடியில் அமர்ந்து, தான் ஒரு சுதந்திரமான வெள்ளைப் புறாவாக மாற கனவு காணுவதை கருப்பொருளாக கொண்டு இந்தப் பாடல் எழுதப்பட்டதாம். 

பாட்டு பாடுவது, பாட்டுப் பாட தெரிந்தவர்களிற்கான தனியுரிமையல்ல, யாரும் பாடலாம். இன்பம் வரும் போதும் துன்பம் வரும் போதும் காதல் வரும் போதும் கஷ்டம் வரும் போதும் பாட்டு பாடுவதால், மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும் கவலை பறந்தோடும். ஆதலால், பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன், பாட்டு பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன்.

பாட்டு பாடவா? 

No comments:

Post a Comment